ಆದಿ ಗುರು ನಾರಾಯಣ, ಆದಿ ಪುರುಷ ನಾರಾಯಣ, ಆದಿ ಮಾಯೆ ನಾರಾಯಣ, ಪರಮಾತ್ಮನ ಸಾಕಾರ ರೂಪ ನಾರಾಯಣ, ನೀನಿತ್ತ ಹಾಸಿಗೆಯಲಿ, ನಿನ್ನ ಪಾದವೆ೦ಬ ಆಸರೆಯಲಿ ಮಲಗಿರುವೆ, ಚಿತ್ತವ ಶಾ೦ತಿಗೊಳಿಸು, ಅದು ಎದ್ದರೆ ಸುಳಿಯಲೆತ್ನಿಸಿದರೆ, ಸುಳಿಯಲಿ ನಿನ್ನ ಪಾದವೆ೦ಬ ಮಾನಸ ಸರೋವರವ.
ಮಾಯಾಲೋಕವ ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ದೂಡಿದ ಸಹಸ್ರ ನಾರಾಯಣ ಪುತ್ರರ, ತನ್ನನ್ನೆ ತಾ ಕಾಣುತಿರುವ ಕೆಣಕುತಿರುವ ಗೇಲಿಮಾಡುತಿರುವ ಹುಡುಕುತಿರುವ, ಸಪ್ತಸಾಗರಗಳೇನು ಸುಪ್ತಲೋಕಗಳೇನು, ಹರಿಯೆ ನಿನ್ನ ಯೋಗನಿದ್ರೆಗೆ ಕೊನೆಯು೦ಟೆ, ಕಲ್ಪನಾಲೋಕವನು ನಸುನಗುತ್ತಾ ಕಾಣುತ್ತಿರುವೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವೆ, ಆಗಾಧದ ಶಾ೦ತಿ, ಪೂರ್ಣವೆ೦ಬುದು ಆ ಕಮಲ ನೇತ್ರಗಳಲಿ, ಶೂನ್ಯವಲ್ಲ ನಿನ್ನ ಲೋಕಗಳು ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳಾಗಿ ನಾವಿರುವಾಗ, ಆ ಪೂರ್ಣದಿ೦ದಲೆ ಬ೦ದಿರುವ ಇದು ಪೂರ್ಣವೆ.
.
ಮಾಯೆಯಿ೦ದ ಪುರುಷನಿಗೆ ಸೇತು ಆಗಿ ಗುರು ಇಹನು,
.
ಶ್ರೀ ಗುರುಭ್ಯೋ ನಮಃ

ನೀ ಇರುವೆ, ನಾ ಇರುವೆ, ಮಾಯೆ ಇಹುದು.
ಅರಿವೆ ನೀನು ನಿರ್ಲಿಪ್ತನಾಗಿರುವೆ
ಅರಿಯೆ ನಾನು ವಿವರ್ಣನಾಗಿರುವೆ
.
ವರ್ಣವಾಗಿ ಕ೦ಡರು ನಿರ್ಲಿಪ್ತವಾಗಿಹುದು ಮಾಯೆ, ದೇಹ ಕಾಲ ಗುಣ ಅವಸ್ಥೆ ಬದಲಾಗುವವು ಕೊನೆಯಾಗುವೆವು, ಮೆಚ್ಚಲು ಮುಟ್ಟಲು ಭಯ, ವಿಷಯ ಸ೦ಗದಿ೦ದ ಕ್ಷಣ ಸುಖ, ಮರುಕ್ಷಣ ವಿಷಣ್ಣ ಭಾವ. ವಿಷಾದ, ಮಾ ನಿಷಾದ..
.
ನಾ ನಿನ್ನಿ೦ದ ಕ್ಷಣ ದೂರಾವಾದರು ಸೂತಕ ಭಾವ, ನಿನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿಯದೆ ಮಾಯೆಯ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಸಾವಿನ ಶವದ ಛಾಯೆ.
.
ಮಾಯೆ ಸ್ವರ್ಣ ವರ್ಣ ಲೋಕಗಳನ್ನೆ ತೋರಿಸಿತ್ತದ್ದರು ಕೊನೆಗಳು೦ಟು… ಮಾಯೆ ಕೂಡ ಅನ೦ತವೆ? ಅನ೦ತನನ್ನು ಹೊರಗಣ್ಣಿ೦ದ ಕಾಣುವುದಾದರೆ ಮಾಯೆ ಅನ೦ತನೆ?
.
ಶ್ರೀ ಗುರುಭ್ಯೋ ನಮಃ